Geschreven door Tristan | 30 augustus 2009
Posted in Wedstrijdverslagen

Een plat Utregse stem klinkt in het portiek van onze nieuwe donderdag-sporthal, een kleine, dikke, rokende Conny-achtige tante oreert: ’Nee, je mag daar niet naar binnen hoor’. Er is geen beheerder aanwezig en Annie (of god mag weten hoe ze heet) is verantwoordelijk voor de BSO.

De wat? De buitenschoolse opvang. Het is inmiddels kwart voor negen dus ze is inmiddels wel uitgeBSO’t en wil naar huis. ’Hier, het telefoonnummer van de beheerder.’ Fijn, we bellen meteen en er klinkt direct een telefoongeluid vanuit het kantoor van de beheerder in de sporthal waar we staan. Bedankt Carla! Daar hebben we wat aan.

Het is inmiddels negen uur en we hebben één of ander noodnummer achterhaald en zijn de dame in kwestie al tien minuten aan het stalken. Gert’s gezicht staat op onweer als we haar uiteindelijk aan de telefoon krijgen. Er is geen beheerder, er komt geen beheerder, de beheerder is te duur, de beheerder woont te ver weg, kortom: Ik denk dat we de sporthal houden, maar op zoek gaan naar een nieuwe beheerder.

Een beetje beduusd kijken we om ons heen. We laten ons niet uit het veld slaan en ontdekken een kunstgrasveld in de buurt. We confisqueren de helft van het veld van een paar voetbalnerds (wat een achterhaalde sport is dat toch) en installeren onze gear. We moeten even wennen: de bal stuitert niet en valt dood op de grond en op het moment dat Yannick zijn eerste slapshot probeert zien we de pijnlijke terugslag doortrillen in zijn lichaam. Inmiddels heeft ook Marcel ons nieuwe buitenterrein kunnen vinden. Hij kon net zoals de rest in eerste instantie de sporthal niet vinden. We proberen hem al telefonerend naar het veld te loodsen. Maar ja, als je het zelf al niet weet, hoe leg je dat aan iemand anders uit dan. “Zie je dat oranje gebouw? Nee. Zie je het basketbalveldje? Nee. Zie je de maan? Ja. Wij ook, nou dan ben je in de buurt, succes”.

Inmiddels begint de schemering plaats te maken voor het nachtleven van Vleuten Terwijde. De voetbalnerds zijn afgetaaid en we vragen ons af wanneer de lichtmasten nu aangaan. Jelle had ons aan het begin van de training nog valse hoop gegeven - hij kent het gebied, het is zeg maar zijn territorium. Maar het is nu wel duidelijk dat het donker blijft. Oh, wat is het toch fijn dat we een paar fluorescerende balletjes bij hebben. Die kun je tenminste nog een beetje zien. Beetje jammer wel dat de balletjes precies in de putten passen die het regenwater van het veld afvoeren. Zo moet eerst Tristan en daarna Gert met zijn hand in de drab van de put, op zoek naar het enige balletje dat we daadwerkelijk kunnen zien.

Floorball by night, Floorball in een nieuwe dimensie met een aantal handicaps. Maar als we dit nog een tijdje volhouden, dan zijn we razendsnel blindelings op elkaar ingespeeld. Ik stel wel voor dat iedereen voortaan fluorescerende traingsoutfits, sticks en ballen meeneemt. Just in case, you know.

Graag tot de volgende Floorball by Night! And what a night.