Geschreven door Yannick de Jong | 24 januari 2010

Het was weer eens zover. Na een korte "feestdagen"-stop konden we als delegatie uit De Meern weer aan de bak. Nog voordat we ook maar onderweg waren, waren er al de eerste problemen.

Yorick bleek niet op de afgesproken plek te zijn. Z'n mobiel stond uit en door z'n moeder wakker te bellen kregen we hem toch aan de lijn. Uiteindelijk had het iets te maken met een feestje, late avond en alcohol. Dit bleek een zeer slechte combinatie te zijn zo vlak voor de mixed dag.

Gelukkig hadden we toch nog 3 herenspelers voor team 1. Nadat Jeroen de boys Patrick en Jelle in het roemrijke Vleuten had opgehaald was het daarna doorrijden naar het beruchte zuilen, waar Mayke en Yannick stonden te wachten.

Nog geen 10 minuten waren we onderweg en kreeg Yannick een telefoontje van Tristan. “Hey man, wij zijn ook al onderweg, maar ik speel niet vanwege een blessure door de herenwedstrijd van een dag eerder”. Dus toen bleven er nog maar 2 heren over, die beide last van hun enkel hadden. Drie dames en 2 manke Nelissen in een team. Dat moet goed komen.

Ondank het veelbesproken gaspedaal van Jeroen heeft hij zich dit keer een stuk beter aan de verkeersregels gehouden. De teller raakte maar een paar keer de 145 geraakt. Well done!

Eenmaal in Arnhem aangekomen was het wachten tot we eindelijk aan de beurt mochten. Maar voordat we moesten spelen, was Yannick druk bezig om niet te hoeven fluiten op die dag. We speelden 2x uit, dus volgens de nefub regels hoef je dan niet te fluiten. Snel vulde hij op alle formulieren een ander team in. Maar de organiserende ploeg bleek iets anders te hebben bedacht, waardoor we toch moesten fluiten. Helaas.....

12:15 was het dan zover. We stonden gereed voor het eerste duel tegen UA sonics 1. Met 1 wissel aan de kant en een nieuwe opstelling klonk het fluitsignaal.

Snel, al na 19 seconden, kwamen we erachter dat het een zware pot zou worden doordat Sonics hun eerste bal in ons doel legde. Uiteraard lieten we dit niet onbestraft en na een paar goede passen heen en weer stond het na de eerste periode 1-1.

Maar Sonics was daar uiteraard niet van gediend. Ze wilden hun eerste plek in de poule behouden. In de tweede periode schoten ze binnen no-time twee keer tussen Yannick’s benen door. Toch nog even oefenen om lager te zitten...

Ondanks de 1-3 achterstand waren we uiterst positief. En dit werd ook beloond door 3 razendsnelle doelpunten. De spanning zat weer helemaal in de wedstrijd.

In de laatste periode wisten we zelfs de voorspong uit te bouwen naar 5-3. Maar zoals een mixed weekend eerder vlogen de ballen ons aan het eind van de pot toch nog om de oren, waardoor we de voorsprong weer verloren en nu weer 5-6 achter stonden. Met nog maar 2 1/2 minuut op de klok moesten we wat doen. Een vrije slag bracht daar de verlossing. Alle vier de Sonics spelers stonden voor het doel. Yannick besloot toch te gokken op het gaatje dat hij zag. Een harde slap en de bal belandde verrassend achter de spelers. Met 6-6 als uitslag stapten we “deels” tevreden het veld af.

Nu was het 3 uur wachten op de volgende pot. Gezellig wat nakletsen in de zeer “ahum” gezellig kantine, waar ook nog eens om het uur een enorme zoemer te keer ging. We besloten alvast te bedenken of we ergens na de wedstrijd zouden gaan eten.

Met bijna iedereen een mobiel op z’n schoot werd er gekeken naar fastfoodketens, pizzaria’s, pannenkoekenrestaurants en de aanbevelingen van Iens uit de buurt. Maar uiteindelijk werd er nog niks besloten en maakte iedereen zich klaar om weer op volle oorlogssterkte te komen.

Om 15:15 was het de beurt aan WUV Stick Together 1. Al snel kwamen we erachter dat we de ruimte kregen om te spelen. Dit deden we dan ook door voor het eerst echt goed rond te tikken. Jeroen en Benthe zorgden dan ook meteen voor een 2-0 voorsprong. Maar de tegenstanders zagen de grote kloven tussen onze benen, waardoor ze weer erg dichtbij kwamen. Maar na een paar fantastische terugspeelacties van de dames wisten Jeroen en Yannick de score op te laten lopen tot 8-3. Uiteindelijk was Benthe, met haar tweede doelpunt, de hekkensluiter van de dag en bracht de score op 9-3.

Na afloop kwam Tristan dan toch met het verlossende woord. Het wordt de pizzaria! Na een tijd dwalen en doodlopende straten door de TomTom in te worden geleid, besloten we zelf maar eens naar de borden te kijken en de eerste de beste garage te pakken. Behalve Jeroen en Pascal die zelf nog langer wilden gaan ronddwalen. Op de zeer gezellige Korenmarkt in het centrum van Arnhem zagen we een pizzaria.

Naar binnen wurmend in het knusse Piniccio werden we bij de enige plek gezet waar het naar urine stonk. Gelukkig schreeuwden Lise en Laurien het hard genoeg, zodat we een nieuwe plek kregen. Na 1 1/2 uur over koetjes en kalfjes, tv tunes en de wedstrijden te hebben gepraat ging iedereen weer op huis aan.